• Yazarın Özgeçmişi
• Yazara E-posta Gönder
• Yazarın Tüm Yazıları

Stüdyoların karanlık ve sevimsiz ortamına girip, o dönen taburelere oturur oturmaz bambaşka bir Zeynep oluveririm. Fotoğrafçının "sağa dön, yukarı bak gibi tuhaf komutları karşısında suratsız mı suratsız, biraz gergin, biraz kaygılı... Bir de, herkesin olduğu gibi, arkadaşların özel günlerde çektiği fotoğraflarım var... Gözlerim kırmızı çıkmadıysa kesin kapalıdır. O da değilse, biri diğerinden küçüktür... Anlayacağınız, fotojenik olduğum pek söylenemez...

Geçenlerde, bu duygularımdan bahsettiğim bir arkadaşım bana Selin'i önerdi. Selin bir fotoğrafçı... Serbest çalışıyor (http://www.selinky.com)... İlkin, yazışıyoruz biraz... Ona kendimi anlatıyorum... Nasıl fotoğraflar istediğimden bahsediyorum. İyiden iyiye konsantre oluyor, bana örnek fotoğraflar gönderiyor. Derken, bir tarih kararlaştırıyoruz... Tam bir gün boyunca fotoğraflarım çekilecek, düşünsenize... İstediğiniz konsepti yaratmak mümkün... Benim tek istediğim ise doğal fotoğraflarımın olması...

Bebek'te bir kafede buluşuyoruz. Sapsarı saçları ve kocaman yeşil gözleriyle çok hoş bir genç kadın Selin... Bayağı sohbet ediyoruz... Hayattan, kendimizden... Samimiyetini hissediyorum... Kahve, brownie derken sıra fotoğraf çekimine geliyor... Yılların getirdiği güvensizlikle tedirginim... Kafenin bomboş salonunda, cam kenarındaki bu masada fotoğraflarımı çekmeye başlıyor... Çektikçe bana gösteriyor. Beğeniyorum, evet... Demek ben de güzel çıkabiliyormuşum fotoğraflarda... Rahatlıyorum... Rahatladıkça fotoğraflar da güzelleşiyor. Selin çok güzel anlarımı yakalıyor... Bana kalırsa işini tutkuyla yapıyor... O kadar ciddiye alıyor ki çekimler sırasında kendimi profesyonel bir fotomodel gibi hissediyorum... Ve itiraf ediyorum, bundan çok keyif alıyorum... Kah otel odasındaki sevgilisi yeni terketmiş bir kadın, kah meydan okuyan bir aşık oluyorum. Gözlerimin neşeden kızgınlığa geçişi sadece "bir anda" oluyor. Anlıyorum ki, tek bir bakışla herşeyi anlatmak mümkün... Anlıyorum ki, hani şu şarkıdaki gibi "gözler kalbin aynasidir"... Diyorum ki "her kadın bu zevki bir kez tatmalı"...

Selinle zevklerimiz ne kadar da uyuşuyor... Gün boyu değişik mekanlarda çekimler yapıyoruz... Uzun molalar verip koyu sohbetlere dalıyoruz... Saatler böylece akıp geçiyor... Ayrılık vakti ... Bir hafta sonraya dek... O zaman, birlikte asıl fotoları seçeceğiz...

Eve dönerken arabada düşünüyorum... Durduk yere, onca iş arasında neden böyle bir çekim yapmak istedim ben acaba? İçimde ünlü olma hasretiyle yanıp tutuşan bir kız çocuğu var biliyorum. Yumruğumu mikrofon yapıp " Mihrabım diyerek" i söylediğim çocukluk günlerim aklımda... Ama yok, sadece bu olmasa gerek, başka bir sebebi olmalı... Woody Allen'ın son filmi Midnight in Paris'ten bir replik aklıma geliyor: "tüm insanlar, hepimiz ölümden korkuyoruz"... Evet, galiba bu: ben ölümsüz olmak istiyorum... "Hey gidi hey, şu dünyadan bir Zeynep Nefesoğlu geçti" dedirtmek istiyorum... Oysa bilmediğim bir şey var, Sezen'in sarkisinda söylediği...

"Küçüğüm daha çok küçüğüm, bu yüzden bir küçük iz bırakmak için didinmem..."